Namibië en natuur: in één adem te noemen

Op naar de Kalahari

We begonnen de reis zoals elke goede roadtrip hoort te beginnen: met inkopen. Water en wat droge snacks voor onderweg. Je weet maar nooit wanneer de honger toeslaat in de uitgestrekte natuur.

Op deze tweede dag bracht onze route ons richting de Kalahari. Een rit door een landschap dat nooit verveelt. Onderweg stopten we regelmatig. Niet omdat we moesten, maar omdat de omgeving het meer dan waard was.

Na enkele fotostops en een picknick onderweg, kwamen we aan bij onze lodge. Een oase van rust, letterlijk. Even uitblazen, voeten omhoog en een verfrissende duik in het zwembad.

Tegen 17 uur was het tijd voor onze sundowner safari. Onze driver Andreas reed ons de natuur in. We zagen springbokken die bijna dansten door het gras, gele mangoesten die nieuwsgierig opdoken, maribu’s met hun ietwat chagrijnige blik, zebra’s, gnoes, giraffen… Prachtig om te zien.

De kers op de taart? Een drankje bovenop een duin, met een verbluffend panorama. Links de zon die in goud verzonk, rechts de volle maan die oprees als een theaterlicht. En daartussen donkere wolken die zich verzamelden voor een aankomend onweer.

De natuur toonde zich van haar mooiste kant. Adembenemend. Echt.

Kunstwerken van moeder natuur

De volgende dag vertrokken we mooi op tijd. Fris, goedgezind en klaar voor een nieuwe rit richting het zuiden van Namibië. De weg lag er verrassend goed bij. Een flink stuk was vernieuwd en zelfs uitgerust met nette picknickplekken. Mét toilet, jawel. Al leken die wel uit grootmoeders tijd te komen. Maar als de nood hoog is, telt vooral dát ze er zijn.

Onderweg maakten we een omweg naar Giants Playground. Een plek waar mysterieuze rotsblokken als het ware een doolhof vormen waar je doorheen kan wandelen.

Niet ver daarvandaan ligt het Quiver Tree Forest, een woud van prachtige kokerbomen met een heel ruwe bast.

Stuk voor stuk bewonderenswaardige kunstwerken van moeder natuur.

De laatste 70 kilometer reden we voor het eerst op een onverharde weg. Onze lodge dook uiteindelijk op, bijna op het zuidelijkste punt van Namibië, diep in het Gondwana National Park.

Elke rit lijkt een safari

We trokken naar een van de absolute natuurparels van Namibië: de Fish River Canyon, de op 2 na langste canyon na grote broer Grand Canyon in de USA. De hobbelige weg ernaartoe was het meer dan waard.

Wij reden tot het Main viewpoint, waar je de canyon van bovenaf kan bewonderen. Bovendien een hele mooie plaats om te ontbijten bij zonsopgang. Voor de sportievelingen is er nog een extraatje: een wandelpad van zo’n twee kilometer naar het Hiker’s Viewpoint.

Daarna keerden we deels via dezelfde route als gisteren terug om dan verder te rijden naar het zuidwesten. Na een lange tijd rijden door een dor landschap, kwamen we plots bij een groene oase: grote velden palmbomen met op de voorgrond wijngaarden. Wat een contrast!

Wat verder volgde er nog een verrassing: een rivier met weelderige begroeiing langs de oevers. Daarna terug alleen maar woestijn met een bijzondere paarse gloed.

We lunchten in Aus en kapten ook nog eens onze tank vol. Dan vatten we ons laatste stuk aan voor vandaag: de rit naar ons boetiekhotel in Lüderitz.

Tot onze verbazing werd dit een ware ‘safaririt’. Eerst wilde paarden, zomaar aan de rand van de weg. Daarna oryxen die even voor onze wagen de weg overstaken. En nog wat verder een sportieve struisvogel.

We reden de voorbije dagen al honderden kilometers langs een spoorweg, maar hadden nog geen enkele trein gezien. We dachten dus dat die niet meer in gebruik was. Maar vandaag werd het tegendeel bewezen.

En zo kwamen we aan op onze bestemming: Lüderitz. Een Duits havenstadje. Bij het naderen van ons hotel hadden we al even de zee gespot, dus moesten we er wel direct naartoe. We reden dus eerst nog even om naar Shark Beach.

En weeral werden we verrast door de Namibische fauna. Op weg naar het strand passeerden we een kudde Oryxen. En verderop zaten flamingo’s aan de rand van een uitloper.

We sloten de dag af met een prachtige zonsondergang. Kan het nog mooier?

In de regio stonden er twee absolute must-sees op ons lijstje: eerst Kolmanskop, daarna het schiereiland van Lüderitz. Omdat de zon hier weinig geduld heeft, trokken we er al vroeg op uit. Gelukkig maar, want tegen 9 uur stond er al een file om binnen te geraken.

De begeleide toer was echt een voltreffer! Onze leuke gids vertelde enthousiast het verhaal van deze ooit heel bloeiende diamantmijnstad in de Namib-woestijn. De Duitse kolonisten stichtten deze stad in het begin van de 20e eeuw. Ze bouwden luxehuizen, een ziekenhuis, een school en zelfs een theater, allemaal dankzij de diamantkoorts.

Toen de diamantenvoorraad opdroogde en de diamantkoorts elders uitbrak, begonnen de bewoners in de jaren ‘50 de stad te verlaten. Kolmanskop werd een spookstad, langzaam overgenomen door het zand van de woestijn, met verlaten gebouwen die steeds verder instortten. Een indrukwekkend stukje geschiedenis.

Na deze duik in het verleden reden we het Lüderitz-schiereiland rond. Het wordt omringd door de ruige Atlantische Oceaan.

We stopten eerst bij Grosse Bucht, een uitgestrekte baai met prachtige zichten. Daarna gingen we door naar Essy Bay en Halifax. Helaas zonder pinguïns te zien.

We reden verder tot de vuurtoren bij Diaz Cross. In 1488 plaatste Bartolomeus Dias hier een stenen kruis, als symbool van de Portugese claim op de regio en als navigatiepunt voor toekomstige zeelieden. Het oorspronkelijke kruis is door de eeuwen heen aangetast door weer en wind, maar werd later vervangen door een replica. We kregen hier een adembenemend uitzicht over de Atlantische Oceaan, met zijn ruige kliffen en krachtige golven die tegen de rotsen slaan én met zijn stevige wind.

We ontdekten daar een heel leuke bar, net op tijd voor een (late) lunch. Bij Griffith Bay konden we wat meeuwen gelukkig maken met een broodje dat we nog over hadden van de dag voordien.

We reden ook nog voorbij een Oyster Farm en op de terugweg naar de ‘grote baan’ mochten we nog eens flamingo’s spotten.

We reden nog even door naar Shark Island waar we net het cruiseschip Europa van Hapag Lloyd de haven uit zagen varen.

 Z Sossusvlei: het gekende niemandsland van Namibië

We verlieten Lüderitz en reden richting Sossusvlei. Wij kozen voor de scenic route. We laten jullie meegenieten van het steeds wisselende landschap en al even wisselende weer.

We deden een begeleide ontdekkingstour door Sossusvlei: van het aanschuiven nog voor de gate openging tot Dune 40, Dune 45, Big Daddy, Deadvlei om te eindigen met de canyon. Die staat normaal gezien bijna altijd droog, maar door de regen van gisteren stond er heel wat water en stroming op. Dus geen wandelingetje door de canyon, maar Peter ging wel tot waar het mogelijk was (niet ver).

Waar de duinen de zee inglijden

In Swakupmond werden we opgehaald voor een dag vol avontuur. We startten bij de lagune nabij Walvisbaai, waar we een eind wandelden langs de promenade en de flamingo’s konden bewonderen.

Daarna reden we via de zoutpannen door naar Sandwich Harbour. Tijdens onze 4×4-excursie ontdekten we dit unieke natuurgebied. We konden een jakhals en springbok spotten. Het was een adembenemende ervaring: de hoge zandduinen van de Namib-woestijn lijken rechtstreeks in de Atlantische Oceaan te glijden.

De combinatie van eindeloze zandvlaktes, ruige oceaan en absolute stilte maakt het een magische plek. Een picknick bovenop een van de vele duintoppen mocht natuurlijk niet ontbreken.

Het wou niet opklaren, waardoor het misschien moeilijk is om jullie de échte pracht te laten voelen. Hopelijk kom je toch een beetje in de sfeer met onderstaande foto’s.

De weergoden bepalen de koers

Net bij het buitenrijden van Swakopmund kregen we bericht dat het door de hevige regenval onmogelijk was om naar Twyfelfontein te rijden.

Wij opteerden om toch al een stuk dichterbij te rijden zodat we de volgende dag dan wel naar Twyfelfontein zouden kunnen rijden. We overlegden met de lokale agent en mochten doorrijden tot Damaraland. Ze reserveerden alvast een lodge voor ons.

We vertrokken terug met bewolking en reden een stukje van de Skeleton Coast af. Aan Cape Cross bezochten we een natuurreservaat vol zeeleeuwen. Onderweg kom je overal onbemande stalletjes tegen waar ze een soort zoutrozen te koop aanbieden.

Ondertussen zetten we onze weg verder naar Damaraland. Het grillige weer deed de spanning even stijgen. Maar de warme ontvangst en het lekkere diner maakten alles weer goed.

De volgende ochtend genoten we van een lekker ontbijt op het zonovergoten terras.

Helaas hadden de wegen richting Twyfelfontein net iets teveel regen gezien. Daarom reden we een dagje eerder dan voorzien naar Etosha. We genoten van een namiddag aan het zwembad in het gezelschap van een familie spelende mangoesten.

Met een prachtige zonsopgang maakten we ons klaar voor een dagje on the road. We reden van Okaukuejo dwars door het Etosha National Park naar onze lodge in Namutoni. Het was een hele fijne safari-dag met slechts één regel: dieren hebben altijd voorrang!

Ga je nog een dag mee op safari doorheen Etosha National Park?

Onze voorlaatste dag reden we al een stuk richting Windhoek en maakten we nog een laatste safari, in de hoop enkele neushoorns te zien. En ja hoor, de ontlading was groot toen we er na lang zoeken eindelijk eentje spotten. Wat hebben we weer een hele mooie beleving gehad! Ik krijg hier nooit genoeg van.

Tot de volgende keer

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Nog een laatste diner met de bijhorende ‘folklore’ en dan terug in stijl huiswaarts. Ons avontuur in Namibië was fantastisch, uniek en onvergetelijk. Ik hoop dat jullie een beetje konden mee-genieten.

Zin gekregen om dit zelf live te ontdekken, of graag meer info? Spring eens binnen in een van onze kantoren.